25 februari 2016 door Jan Beton · 9 reacties

Het is hip. Het is happening. Je wilt er gezien worden, je wilt er zijn. Elke zichzelf respecterende website schrijft er over. Dus wij nu ook.
Alblasserfuckingdam.
Ik was er, en ik vond er kebab. Bij grillroom Jaffa. Een typisch shoarma/kebab/grill restaurantje. Een echte plek om ’s nachts na het stappen nog wat te eten, donker, vettig, perfect. Met een keurige afscheiding voor de halers, en na de deur een plek waar je kunt zitten. Vermoed ik, want ik ben een haler. Omdat Alblasserdam zo hip is heeft deze zaak zelfs een app. Voor op je smartphone. Althans, dat wil de menukaart je laten geloven. Ik kon de bewuste app nergens vinden. Wat jammer is, ik ben wel benieuwd naar wat ik er allemaal mee zou kunnen.
Als je een van de belangrijkste plekken van het moment bent maakt het natuurlijk weinig meer uit wat je precies serveert. Smeer wat kattenvoer op een toastje, roep iets over het gebrek aan gluten en de hoeveelheid super die in dit food zit en je bent klaar. Nu zou ik dit broodje niet met kattenvoer willen vergelijken, maar ook niet met superfood. Het broodje zelf heeft nooit de kans gehad lekker knapperig te worden, het moest de oven vrij rap weer verlaten. Aan deze ongetwijfeld traumatische gebeurtenis hield het broodje de eigenschap snel te scheuren over. Arm broodje. Op het broodje ging standaard fabrieksvlees, met hier en daar een verbrand stukje. Het standaard riedeltje groenvoer, geen hippe babyversies van groente, al verkoopt dat tegenwoordig wel lekker. Babyspinazie, baby rode kool, ik zie het allemaal voorbij komen in het hippe gedeelte van mijn Appie. De knoflooksaus smaakte naar knoflook, de sambal naar sambal, dat had het wel voor zich gaande.
In een niet hip dorpje als, ik noem maar wat, Amsterdam is dit het gewone standaard 2,50 broodje. Nog net die paar knaken waard, maar goed genoeg om gelijk weer vergeten te worden. Als je in een wereldstad als Alblasserdam bent reken je hier 4,50 voor af. Want zo gaat dat als het jouw moment te shinen is. En dat is Alblasserdam van harte gegund.
https://www.google.nl/maps/place/Dam+73,+2951+GA+Alblasserdam/@51.8611686,4.6581372,17z/data=!3m1!4b1!4m2!3m1!1s0x47c42c1225602b99:0x4d2bf0b0f22d46e6
Tags:
20 februari 2016 door Bas · 74 reacties
De Linnaeusweg in Amsterdam-Oost; niet een heel gezellige plek vind ik.
De teloorgang van dit land is voor mij daar begonnen met het mes in van Gogh zn hart.
Nu zit er een zaak van Kwekkeboom, wat wel weer tof is…met saucijzen met black angus erin.
En de zaak die ik al eerder bezocht maar wegens verbetering van zowel zaak als handel nogmaals op deze site gereport gaat worden.
SAFAK [Lees verder →]
Tags: · Amsterdam, bad ass, bovengemiddeld, extra, feta, Goed, lekker, linneausstraat, Safak, service, top, vier euro, yaprak
4 februari 2016 door Delicatesther · 80 reacties

“Maaaaaam! Ik heb honger!”
“Waar heb je zin in?”
“Weetikveel. Iets lekkers.”
“Oh, jammer. dat hebben we niet.”
“Nouhou!”
“Hahaha, ik ben al bezig meis, eten staat over een half uur op tafel.”
“Ja maar ik heb NU honger!”
“Dat is dan jammer, ik kan het niet koud koken.” [Lees verder →]
Tags: · Hoogvliet, kipsalon
6 januari 2016 door Jan Beton · 15.884 reacties

Soms kom je op een plek en waan je je weer in de jaren tachtig. Troosteloosheid, daklozen, goedkope winkeltjes. Volgens mij hebben alle stations in Nederland zo undertussen wel een upgrade gehad, zelfs Utrecht CS en Hoog Catherijne doen niet meer denken aan de tijd dat het de hoofdstad voor gebruikers en mensen zonder thuis was. Dit alles is nog niet gaande op station Déli pályaudvar in Boedapest. Dit station ademt nog zwaar een jaren tachtig gevoel uit. Een beetje Duits, een beetje oostblok. Als ik eerlijk ben vind ik dat best tof. Rauw en vies. Maar het rook er wel goed, het rook er naar kebab. En flink ook.
Ik had er eigenlijk wel vertrouwen in hier een goed broodje te krijgen. Het rook écht goed (al kan dat ook door de flinke trek komen) en eerdere ervaringen in Boedapest waren ook goed. De zaak waar ik een broodje besloot te gaan halen heet Döner kebab express. Mooi, we hadden best haast dus een broodje kebab graag, en snel. Tot mijn grote verbazing hadden ze alleen broodjes gyros. Ja echt. Lees de naam van de zaak nog eens terug? Nee, je hebt het niet verkeerd gelezen. Ik ook niet. En dan toch alleen gyros. Gelukkig lust ik dat ook, maar een beetje vreemd is het wel. Ik kreeg het broodje wel vrij rap, en echt duur was het volgens mij ook niet te noemen. Het zal ongeveer 2,50 geweest zijn, in euro’s. Het broodje had zo’n koddig afgesneden stukje pita als ehh, als wat eigenlijk? Versiering, vermoed ik. Doen ze hier wel vaker. Misschien bedoeld om de saus nog ergens van af te vegen.
Maar goed, een broodje gyros van de Döner Kebab express. Hoe smaakt dat? Nou, niet naar gyros. Ook niet naar kebab. Het smaakt naar een pita met kip en groente. Goede groente, dat wel.
[Lees verder →]
Tags:
20 december 2015 door Delicatesther · 519 reacties

Een vakantie die per ongeluk en bij toeval ook soort van kebabtour was; Bob Kepap en Ma C A, Ben en Bernadine Brak, Bert en Bertina, Jan Beton en ikzelf gingen deze maand op stap. Samen wandelde we de zolen van onze schoenen door de straten van Boedapest.
Nou ben ik als Sziget veteraan al behoorlijk bekend met deze prachtstad, maar dit was de eerste keer dat ik het er ’s winters mocht bewonderen. Naast de mij al bekende architectuur, goede restaurants, leuke (ruin) pubs en badhuizen kon ik er dit keer ook een overload aan kerstmarkt en gluhwein bij optellen. Ja, ook ’s winters houd ik van Boedapest. En ook ’s winters verkopen ze er kebab.
Ben Brak en zijn vrouw waren genesteld bij wijnbar Vinolia (aanrader), waar wij ze zouden ontmoeten. Onderweg stopten Jan en ik bij Istanbul törok étterem. Hier bestelde ik een ‘beef kebab’, wat in Boedapest steevast een wrap met biefstukvlees inhoudt. Ondanks de vrolijke versieringen was het personeel strontchagrijnig, maar de aanblik van hun extra’s stemde me desondanks hoopvol. Binnen no time kreeg ik een bordje naar me toe geschoven, waarbij het volstrekt onduidelijk was bij wie of waar ik kon afrekenen (520 HUF, ofwel €1,65 voor een wrap, niet slecht!). Na wat handgebaren werd ik naar de kassa gewuifd, waar de meid achter de kassa letterlijk me het geld uit mijn handen griste. Na dit treurige tafereel namen Jan en ik boven plaats. De pogingen om een schilderij met Joshua trees toch kerstig aan te laten doen vond ik leuk.
Vervolgens richtte ik mij op mijn wrap; de al bekende biefstukkebab, variant koud dit keer. Sla, rode en witte ui, rode en witte kool, wortel. Als saus een munt-knoflook saus (verassend lekker), en iets wat sambal had moeten voorstellen maar jammerlijk in zijn missie faalde.
Later toen we bij Vinolia aankwamen, vertelde één man van het personeel daar dat de Istanbul een keten is. De allereerste zaak was goed en daarna werd het gestaag minder bij alle daaropvolgende zaken. Ik snap het wel. Ondanks de koude maaltijd, het chaggo personeel en het gebrek aan sambal, voldoet de wrap die ik kocht aan veel dingen die we in Nederland nog niet onder de knie hebben; goed vlees, verse, verscheiden extra’s en een goede frisse saus die niet al te standaard is. Dit alles ook nog eens voor een goede prijs. Ik had het overigens kunnen weten, want ik ben al eerder bij een andere Istanbul geweest in Boedapest.
Als het personeel nou ook eens van hun aarsch komt en die shit opwarmt, kunnen ze meer dan twee schapen van me krijgen.
https://www.google.nl/maps/place/K%C3%A1roly+krt.+2,+Budapest,+1052+Hongarije/@47.494375,19.0589828,19z/data=!3m1!4b1!4m2!3m1!1s0x4741dc4308f062bf:0x5a6a57d7040d8af7
Tags: · Boedapest, keten, koud