KEBABREPORTERS

Vrijdag was een memorabele dag. Nou kwam dat niet per sé door de kebab die ik die dag at, maar daar kom ik nog op terug. Een kebabreport is immers geen kebabreport als ik niet eerst een zijweg of zestien langs allerlei andere zaken neem.

De dag begon al om een uur of 5, half 6, toen ik stuiterend van de anticipatie mijn bed uit kwam. Ik zou die dag mijn tweede tatoeage laten zetten. Als je een tattoo laat zetten wordt een nacht goede slaap aangeraden, dus uiteraard heb ik tot laat wakker gelegen van de spanning en stond ik veel te vroeg alweer naast mijn bed. Begrijp me niet verkeerd, de spanning was niet van de angst. Mijn eerste tattoo had nauwelijks pijn gedaan dus de spanning was meer equivalent van de zes-jarige die de volgende dag naar Eurodisneyland mag met haar ouders.

Stuiterend huppelde ik door mijn huis in mijn ochtendkloffie en dronk ik mijn ochtendkoffie. Om kwart over acht, een uur voordat ik de deur uit moest, werd er op de deur geklopt. Verbaasd deed ik open en stond daar een driekoppig bouwvakkerteam die mijn badkamer onder handen wilden nemen. Ehhh… ok?
Er was inderdaad al eens controle geweest en geconstateerd dat de tegels niet goed geplaatst waren. Het gebouw zette zodanig uit dat er in bijna alle badkamers, onder andere de mijne, scheuren in de tegels trokken. Toch had ik wel meer informatie verwacht omtrent de exacte datum van de reparaties.

Ik vroeg ze of ik nog even mocht douchen voor ze aan het werk gingen. Dat mocht, dan lieten ze de deur wel even open staan. Eh, wut? Oh, de voordeur. Nou ja, vooruit.
Heerlijk op je gemak douchen is dat, als er drie door bouwstof bedekte doorrookte bouwvakkers buiten staan te wachten. Het deed me toch een beetje denken aan een andere bouwvakker die ik ken, die al eens opmerkte dat er op de Uithof zoveel mooie vrouwen rondlopen en dat het dus zo’n fijne plaats was om te werken. Toen ik klaar was met douchen werd er niet naar me gefloten, maar werd er nog wel een opmerking gemaakt dat ik er nu wel heel anders en veel frisser uit zag. Eh, ja, over het algemeen ga ik de deur niet uit in mijn joggingbroek en paarse wollen hippie-festivaltrui, maar bedankt.

Terwijl de bouwvakkers in mijn badkamer bezig waren om de werkzaamheden te bespreken en telefonisch een auto te verkopen (serieus, wat?), maakte ik mijn riante ontbijt klaar (nog steeds geen kebab). Bij de buren kon ik zien dat er plastic opgehangen was. Met nare visioenen van Dexter-achtige capriolen at ik mijn ontbijt. Na mijn huissleutel aan de bouwvakkers af te geven (ook al zo’n heerlijk comfortabel gevoel) en mijn spullen te pakken vertrok ik richting Alkmaar.

Op het station dronk ik nog een grote bak koffie. Als je zo opgefokt bent is dat natuurlijk de beste beslissing. TATTOO TATTOO TATTOO. KOFFIE. BADKAMER. TATTOO. – aldus mijn gedachten die beste ochtend.
Aangekomen in Alkmaar liep ik eerst langs het arme bijna-kebabje wat mijn vader ooit al tegen kwam. Ook maakte ik een tussenstop bij Breadcetera, de bakkerij van vrienden. Hier kreeg ik, om even tot rust te komen, een gigantische bak koffie voor mijn neus. Nog steeds geen kebab.

Weg bij de bakkerij, door naar de shop. Blijkbaar wist Alkmaar dat ik er aan kwam die dag, want door het hele centrum lag de rode loper uit. Tof jongens, bedankt.
Een vriendin van me werkt bij de tattooshop, en zodra ik binnen kwam presenteerde ze trots de twee fucking kilo aan paaseieren die ze bij de Jamin had gescoord. Vrolijk babbelde ze over de verschillende kleuren die voor verschillende smaken stonden en douwde ze er een paar in mijn handen om te proeven. JAAA, TATTOO, KOFFIE, CHOCOLADE, SUIKER, TATTOO, KOFFIE!

Terwijl ik nog even door stuiterde en af en toe een paar keer naar de WC ging (spanning+koffie+blaas ter grootte van een walnoot) kwam de tatoeage-artiest binnen. Na de benodigde voorbereidingen kon ik dan eindelijk in de stoel gaan zitten. Er werd mij nog koffie of thee aangeboden, dit keer koos ik eindelijk eens voor de thee. Twee uur zat ik daar, bewerkt te worden met een naald. Het viel me vies tegen deze keer, zeker op het einde.
Halverwege mijn sessie kwam er nog een type blonde-gestylde-stekeltjes/bontkraag/pet-gebalanceerd-op-het-achterhoofd binnen met zijn entourage (zulke types zijn nooit alleen). Hij presenteerde de as van zijn moeder in een boterhamzakje en vroeg of hij hiermee getatoeëerd kon worden. Nou heb ik niet per sé iets tegen dat concept, maar om die as nou zo in een boterhamzakje in je zak te stoppen, ik weet het niet. Akelig.
Toen mijn sessie ten einde was bedankte ik de tatoeage-artiest hartelijk en ging ik nog even terug naar de bakkerij. Hier kreeg ik nog een bakje koffie en at ik een broodje. Geen kebab. Ik kreeg nog een lekker speltbrood in mijn handen geduwd en vertrok weer richting Utrecht. Toen ik thuis kwam waren de bouwvakkers weg, maar bleek mijn badkamer nog open te liggen. Heel fijn. Gelukkig kan ik op een andere verdieping douchen, en zou ik die nacht toch ergens anders crashen.

Die avond had ik namelijk nog een feest in Arnhem van vriendin nummer B. Het thema was glow in the dark, dus het feit dat ik me niet met UV-inkt had laten tatoeëren werd door jan en alleman als gebrek aan toewijding benoemd. Ik weet het, zwak. Gelukkig had ik wel LED-veters in mijn haar, een neon shirt aan en een 90s stilo neon-vest. Goed genoeg. Tussen mijn bereizen van het ganse land en het voorbereiden voor het feest had ik geen tijd/fut om nog te koken. Gelukkig had ik nog besteltegoed van Just Eat, dus hier was dan eindelijk het moment voor kebab!

Op hun site voerde ik mijn postcode in en klikte ik aan dat ik zin had in döner. Oef. Teleurstellend. Er zijn maar twee opties als je zin hebt in döner in Utrecht, blijkbaar. De Selena en de Bier Ambulance. Even verder rond klikkend bleken andere zaken nog wel kebab op het menu te hebben staan, maar die stonden allemaal al op KR. Selena dus.
Voor twee grote broodjes kebab (à €5,50, de kleine kost €3,50) en twee keer patat betaalde ik €15.

De bezorgtijd zou een uur bedragen. Ik heb niet echt de tijd in de gaten gehouden, maar voor mijn gevoel was de bezorger er erg snel. Netjes. Ik deed de deur open en verschrikt gooide de bezorger zijn arm voor zijn ogen. “WOW, wow, sorry! Sorry!”
Zijn ogen afschermende, overhandigde hij de kebab en deed hij snel de deur dicht.
Ik droeg een strapless shirt, om mijn- en het leven van de tatoeage-artiest- makkelijker te maken. Blijkbaar was dat het equivalent van nakend voor deze Islamitische jongen. Schattig. Ja, dat, of ik had me sowieso ‘s ochtends niet ongemakkelijk hoeven voelen bij de bouwvakkers, omdat ik zo afzichtelijk als een hond ben en er daarom ogen afgeschermd werden. Hoe dan ook, goed genoeg voor Jan Beton, goed genoeg voor mij.

De kebab betrof een bouwpakket, beter. De term ‘groot’ voor dit broodje was terecht, de patat was voor mij eigenlijk niet nodig. Lichtjes geroosterd Turks brood met wat sesam er op. Standaard maar lekker eiervlees. Groenvoer bestaande uit sla, tomaat en komkommer. Flauwe sambal, lekkere romige knoflooksaus (waar wij overigens vier bakjes van kregen, royaal). Het eten was helaas lauw, maar dat was te verwachten. Om te vieren dat ik een maand alcohol-, gluten-, zuivel- en suikervrij had voltooid (eliminatie dieet), trokken Jan en ik een fles Cava open. Classy-ass maaltijd, zo.

Na de maaltijd trokken wij door naar nummer B, waar ik na wat biertjes en wat dansen daadwerkelijk op de vloer in slaap flikkerde. Na de hoeveelheden spanning en cafeïne van die dag, niet gek. De kebab krijgt drie van de vijf schapen, Tattoo Respect in Alkmaar krijgt er zes.

https://www.google.nl/maps/place/Oudwijkerdwarsstraat+98,+3581+LH+Utrecht/@52.0873743,5.1341905,17z/data=!3m1!4b1!4m2!3m1!1s0x47c66f5321329235:0xa7e73a95f06c753e?hl=nl