KEBABREPORTERS

Verslag door Bob Kepap

Soms loopt het niet. De ochtend kwam eerder dan gepland, en zij die mijn agenda beheert dacht dat ik aan conditietraining wilde gaan doen. Zo bevond ik mij op maandagochtend in Sittard zonder mijn broodtrommeltje en moest ik tussen de middag al weer naar mijn werkplek in Utrecht.

Het station Sittard bezoek ik wekelijks. Als je richting perron snelt is er links de broodjes zaak die niet loopt omdat ze gene vlaaien verkopen en rechts het frietkot dat ook al niet meer is wat het was sinds de Friet-mé-zoer-fleisch van het menu is (patatje zuur vlees voor hen die geen Limbo’s praten).

Wat hongerig liep ik mijn standaardroute tot er plotseling iets tot me doordrong. Er was een wijziging opgetreden! De vlaailoze broodjesslijter was weg. Op die plek was nu een filiaal van de Döner Company!

Met drie smoezen bij de hand maakte ik een haakse bocht en liep de zaak in. (Smoezen: 1. Lunchprobleem opgelost, 2. DeliCAtester moppert dat er te weinig rapporten zijn en 3. Steun de allochtone ondernemer in het achterland van onze ayatollah met peroxideverslaving)

De net geopende zaak zag er perfect uit. Twee vleesrollen met de opschriften “Kip” en “Kalf” stonden aan het keukenblad.

De klant voor me bestelt: “doe den dienen saus moar en ’n uitje en hè ge ook nog wavada”. Saus, uitje en kool worden op het broodje gelegd.

Dan ben ik. Het moment van de waarheid is daar. Ik schraap mijn keel en zeg meedogenloos: Kebab kalf graag. Er valt een dodelijke stilte in de zaak. Iedereen realiseert zich dat er iemand staat die de zachte G in kebab niet uit kan spreken. Een kaaskop die om kebab vraagt. Met kracht probeer ik mijn analytische kebabreporterblik te onderdrukken. “Wablief” zegt de Kebabber. Ik herhaal mijn bestelling met mijn domste blik en krachtig uitgesproken medeklinkers. Een broodje verdwijnt onder de grill. “Wa wilde ge drop” vraagt hij in Limbo-Turks, zich van geen gevaar bewust.

“Alles” zeg ik en begin aan dit verslag. De prachtige vleesrollen worden genegeerd. Ik moet nog een keer terug om te kijken of ze echt zijn, of dat er alleen reclamerekwisieten draaien. Uit een Bain Marie wordt een stapel verlijmd kalfsvleesschraapsel gehaald. Er wordt knoflook en sambal overheen gespoten. De yoghurtsaus blijft in de fles. Daarna loopt hij de bakjes af: tomaat, pepertje, voor-verlepte sla, rode en witte kool, komkommer. Daarna doet hij net of er nog meer bakken zijn. Hij is in ieder geval vrolijk. Tot slot frommelt hij stevig gevulde broodje het in mijn handen en is onmiddellijk op weg naar de volgende klant. De zaak is zo nieuw dat ik de servetjes en vorkjes niet kan ontdekken. Bovendien heeft de NS inmiddels mijn vervoer geregeld. Tijd voor een sprintje.

In de trein werp ik me op het product. Het is verre van me om te twijfelen aan het oordeel van mijn zoon Bert, maar ik begrijp niet altijd waarom hij gelijk heeft. Zo is hij een onstellende zeikerd als het gaat om de verdeling van de ingrediënten op een broodje.

Ik moet dan ook sterk aan hem denken als ik in de konijnfase van het eten van het broodje zit. Het pepertje is pittig, maar de rest is alleen smaakversterker voor de kebab, en die is nog niet in zicht.

Terwijl ik de ene vitamine na de andere wegwerk loopt de saus weg langs industriële vleesvervanger met het predicaat kalf. Krachtig zet de saus onmiddellijk de aanval in op de onderkant van het zakje. Snel klap ik een tafeltje open. Net op tijd, want de saus barst uit het zakje en sleept resten ui en tomaat mee, terwijl ik de smaakarme lappen kalf wegwerk. Met de resten van de Metro verwijder ik het grootste deel van de schade in de coupé. Ik kan nu blijven zitten zonder het gevaar dat ik vastplak voor ik de Randstad heb bereikt.

Slotconclusie: de Döner Company is voor mij geen natuurlijke vriend, maar met een openingsprijs van €1,95 moet ik mijn mond houden. Als ik er weer binnen loop ken ik mijn tekst al: Alaaf, ik zij’n-e Kegbabreporter, hè gij fur mich zo’en broodgje mé kalfkegbab? En dan ga ik niet weg voor ik ook een servetje, aluminiumfolie, een vorkje, een plastic zak en een schort heb.

Ook neem ik een schuifmaat mee om te controleren of de vleesvervanger echt overal 1,4 mm dik en 5 cm breed is. Maar dat kan bij iedere DC.

https://www.google.nl/maps/place/Sittard/@51.001546,5.858654,17z/data=!3m1!4b1!4m2!3m1!1s0x47c0c788813ffbaf:0xa3b4f49c1652cf5d?hl=nl