KEBABREPORTERS

Verslag door Bob Kepap & DeliCAtesther
Vandaag was het dan zo ver. Omdat Jan Beton al een stuk had geschreven over “smaken verschillen” besloten twee kebabreporters, toevallig vader en dochter, dit statement te testen door samen een kebabzaak aan te doen.

Omdat dochter wonende is te Utrecht, en vader werkende is te Utrecht, en broer/zoon de moeite had genomen om Tiel geheel te recenseren was de locatie snel bepaald.
Wij ontmoetten elkaar op het plein bij het oude stadhuis en liepen samen de stad in. Eerst liepen we langs een cafetaria waar Delicatesther na de halve finale van het WK in feestende toestand langs gekomen was, in de straat waar ook bioscoop City Movies zich bevindt. Aangezien deze zaak geen spit had hangen, en niet duidelijk op de buitenkant vermeldde dat zij ook döner verkochten liepen wij verder naar de volgende tent.
Die volgende tent bevindt zich bij Janskerkhof, en heet Falafel City.
Waarom wij in hemelsnaam een tent binnen liepen die zichzelf ‘Falafel City’ noemt is ons achteraf ook niet geheel duidelijk.

De zaak heeft een aggressief rode kleur en een foto op de buitenkant van hoe hun döner er uit dient te zien. Wij lopen binnen en kijken wat om ons heen terwijl wij de dronken/stonede staat van de Dubliners en Lee Perry tijdens verscheiddene live optredens bespreken. Naast dood vlees heerst er in deze familie ook een grote liefde voor (live) muziek. Ondertussen neemt DeliCAtesther niet al te subtiel wat foto’s met haar telefoon. Er staat notabene in vier talen uitgelegd wat falafel is. Ondertussen schept een werknemer uit een gigantische 10L fritesaus bak een groene dikke substantie over in een andere, niet volledig kosher uitziende plastic bak. Wij vermoedden dat de substantie in kwestie falafel vulling is. Waarom bestelden we hier ook al weer?
Verder valt de saladebar op. Groot, veel keus, maar het ziet er ook uit alsof het er al een paar dagen ligt. Niet echt afgedekt, en afgaand op het feit dat ze bezig zijn met hun openingsritueel kunnen we er van uit gaan dat het er al ten minste één dag met 25 graden buiten de koeling ligt. Mmmmm.

Bob Kepap vraagt zich hardop af of ze wel döner verkopen. “Jawel, lees maar, broodje döner,€4,80.” zegt DeliCAtesther met een twijfelachtige blik. “Nou, twee daarvan dan maar.” zegt Bob Kepap tegen de verkoper. De verkoper trekt een domme blik en zegt: “Wah?”. “Twee broodjes döner alstublieft.” zegt DeliCAtesther.

De verkoper trekt een plastic zakje pita’s open en flopt twee pita’s op een werkblad. “Dat duurt ff.” meldt hij ons. Er wordt ergens een spit vandaan getoverd, in de houder gezet, en de verkoper gaat weer verder met het overlepelen van de kikkererwtsubstantie.
Vader vraagt dochter of ze wat te drinken wil, en als zij reageert met “een cola” en hij zegt: “ik ga voor de appelsap” gebeurd er niets. Er moet later nog een keer gespecificeerd worden dat we iets te drinken willen en wat.
Vlees snijden, of een au-bain marie doen ze niet aan. Ergens uit een andere bak wordt wat vlees geronselt, op een bakplaat gegooit, en in de pita gefrot. “Sla?” “Natuurlijk.” En er wordt wat sla uit plastic bak nummer zoveel gepakt. (Waar overigens ook wat bruine stukken sla tussen zaten).

“Saus pak je zelf.” mompelt de verkoper, terwijl hij naar de saladebar wijst.
DeliCAtesther vraagt zich af waar de knoflooksaus zich bevindt, en na die een keer of drie hardop gevraagd te hebben wordt het aangewezen.
Wij specificeerden dat we het broodje buiten in de zon wouden opeten, en krijgen een enkel, driehoekig papieren zakje als ‘meeneem’ verpakking. Dit zakje leent zich er niet voor om het broodje op de een of andere manier te deponeren, waardoer het proces van het vergroenen van het broodje wat moeizaam wordt.

Wij kiezen allebei voor een andere selectie van groenvoer, waarbij DeliCAtesther gaat voor de bijzondere keus van kerrie-bloemkool. Tussen het groenvoer in wordt wat knoflook gepompt, maar onbekend met de druk van de spuit en de grootte van de kraan wordt dit een puinhoop en druipt er een hoop naast het broodje het papiertje in.

Het feit dat je je eigen konijnenvoer mag kiezen lijkt in eerste instantie een leuk idee, maar het zorgt er wel voor dat de saus alweer niet tot onderin het broodje reikt, en je niet kan beoordelen wat voor vaardigheden de kebabber in huis heeft als het gaat om smaak en verdeling.
Het idee heerste net dat de verkoper ‘professioneel vriendelijk’ was, maar ook geen grammetje meer dan dat, maar hij roept ons toch nog wel heel vriendelijk ‘daaag!’ toe als we vertrekken.

We lopen naar buiten, nemen plaats op een bankje en beginnen aan het product. DeliCAtesther krijgt het voor elkaar weer binnen 5 seconden onder het voedsel te zitten, maar geeft onmiddelijk toe dat het in dit geval aan haar gebrek van etensstijl komt. Dat terzijde, blijft de verpakking een schamel product en duurt het niet lang voordat ook hier het voer het zakje en onze mond weet te ontspringen. Doordat de knoflooksaus niet geheel in het broodje terecht kwam en we weer een pita toegedient kregen duurt het ook niet lang voor het broodje scheurt, wat voor nog meer voedselverlies leidt.

Dit is nog niet eens het ergste, want qua hoeveelheid voer is er genoeg. (Sterker nog, dit is het punt waar DeliCAtesther op hield met eten omdat ze vol zat.) Het zakje js zo klein dat gevogelte toesnelt, waardoor ons gesprek hinderlijk wordt onderbroken door het duistere ge-RoeKoe van de bronstige plaatselijk luchtratten, zoals Ma CA ze altijd liefelijk noemt. Ondertussen belt Ben ook nog, waardoor het temmen van het broodje in een veel te klein zakje verdacht veel op werken gaat lijken.

Het vlees is goed gekruid, maar wel weer een gelijmd product. Het groenvoer blijkt beter te smaken dan dat het er uit zag, maar de toevoeging van kerriebloemkool blijkt geen grandioos idee te zijn. De pita is een pita.

Wij eten dit broodje onder toeziend oog van (volgens Bob Kepap) hoogleraar Donner (leuk detail; als je “Donner Utrecht” googelt is Delicatesther’s verslag over de DC te Den Bosch de vijfde hit). Hoogleraar Donders, zoals hij eigenlijk blijkt te heten, was een gerenomeerde specialist in de oogheelkunde. We vragen ons af of wij het liefst goede ogen zouden hebben om deze zaak te zien voor wat het is, of dat we het liefst met ziekelijke etterende ogen blind door het leven zouden gaan zodat ons deze zaak überhaubt bespaard zou kunnen blijven.

De conclusie is dat de echte kebabliefhebber hier met een boog omheen moet lopen. Maar, Bob Kepap vindt wel (mogelijkerwijs geïnspireerd door het feit dat hij samen met zijn dochter recenseert) dat het een leuke tent is om met kleine kinderen langs te gaan, vanwege het zelf pakken van het groenvoer. Liefst tot een jaar of acht, zodat ze het spelen met kleuren nog combineren met het er net niet goed bij kunnen. En kijkend naar het kleurrijke mengsel van Kepap’s eigen dochter en de doner-flaffel naast ons op het bakje in de zon: wij zouden die kinderen leasen. Anders loop je de kans te eindigen in een reclameblok.
– “Kijks een, al die Kebab vlekken! Die krijg ik nooit meer uit dat shirt!”
– “O, ik wel, ik reinig met D.R.E.F.T” (Doner Reinigingsmiddel voor Enge Falaffel Tent)

https://www.google.nl/maps/place/Lange+Jansstraat+75,+3512+BA+Utrecht/@52.0933295,5.120221,17z/data=!3m1!4b1!4m2!3m1!1s0x47c66f4501aa702f:0x404845a6a721d516?hl=nl