KEBABREPORTERS

Weer maandag. Iets minder chaggo dit keer. In het zonnetje loop ik het centrum in; honger!

Ik wist nog van een avondje drinken met wat vriendinnen dat er ergens in de buurt van de Dom een zaak moest zijn die kebab verkocht (En dan bedoel ik niet de Dóner 66. Daar kom ik niet meer). Gelukkig/helaas had ik veel gedronken die bewuste avond dus met mijn nuchtere hoofd wist ik bij god niet meer waar we gegeten hadden.
Na een tijdje rond te dwalen besluit ik één van mijn vriendinnen te bellen om te vragen of zij het wist. “Je weet waar de Havanna is?” “Daar sta ik nu.” “Loop dan de straat uit” “Ok..” “Hoek om…” “Ja, ik zie hem al.” Soms is bellen zo zinloos…

Ik kom aan bij de Grillcorner Lakonya. Zaak gesloten. Fuck, dan toch maar terug naar de Griek die ik eerder spotte? Maar nee! Naast de Lakonya zit Polleke, en Polleke schijnt ook kebab te verkopen! Ik loop er naar toe, trek aan de deur, en…. Zaak gesloten. Wat is dat met dichte cafetaria rond de lunchtijd? Ik loop weer weg, in mijn hoofd alweer bedenkende dat het maandag is en dat het dus logisch is dat de zaken niet naar mijn zin verlopen, en dan hoor ik opeens iemand achter mij roepen. “Hallo!”

Ik draai me om en zie dat een man mij lijkt te roepen. Inderdaad, hij moet mij hebben. Terwijl hij me roept loopt hij naar Polleke. Hij draait de deur van het slot en vraagt wat ik wil. “Een broodje kebab, graag!” roep ik.  “Dan ga ik die voor je klaar maken.” Hij laat me binnen, ik ga zitten bij één van zijn tafeltjes terwijl hij zijn openingsritueel uitvoert, te beginnen met het aanzetten van het vleesspit. Hij zet een tv aan waar de teletekst langs rolt en gaat verder met het neerzetten van menukaarten, het vullen van de snoepbakjes, etcetera.

Als het spit warm genoeg is grijpt hij een elektronische vleessnijder en gaat aan het werk. Het vereist af en toe wat geweld, maar het vlees komt er in mooie stukken vanaf. Voor de onderste rand van het spit gebruikt hij een kebabmes. Keurig. Hij pakt een broodje uit de gril en begint hem te vullen met flinke hoeveelheden vlees.

“Sambalknoflook?” “Alleen knoflooksaus alstublieft.” “Beetje sla?” “Ja, doe maar.” “Uitje?” “Lekker.” en vervolgens schept hij er nog wortel, tomaat en komkommer bij. Hij vraagt me of ik het broodje meteen op wil eten. “Lijkt me wel” zeg ik, waarop hij zegt dat de betaling zo dan wel komt.

Ik ga zitten en bekijk mijn broodje en vergelijk dat met het plaatje van kebab op de muur. Mwoah. Geen met vlees overladen bord, maar verder komt het best overeen. Ook zie ik dat dit mij uiteindelijk €4,50 gaat kosten. Oei.

Ik begin te eten. Het broodje is prima, groenvoer lekker vers en knapperig, en het vlees is heerlijk. Goede dikte, lekker vers. De knoflooksaus is van een potentie dat ik blij ben dat ik in mijn eentje werk de rest van de dag.
De verdeling had iets beter gekund. Eerst sla, dan veel saus, dan veel vlees. Als eerder gezegd; ik ben gek op alledrie de producten maar proef toch het liefst alledrie als ik een hap neem.

Terwijl ik zit te eten komt er nog een vrouw binnen die zich afvraagt of ze ook een kleine Turkse pizza kan krijgen. Officieel verkoopt hij ze niet, maar hij wil voor haar wel een klein formaatje klaar maken. Ondertussen wordt de televisie op Nederland 1 gezet en worden we weer dood gesmeten met het WK. Met zijn drieën babbelen we een beetje over de verschillende wedstrijden totdat mijn broodje op raakt. De vrouw vraagt hem voor welk team, naast Nederland, hij nog meer is (de eigenaar is zwart dus de kans is groot dat hij geen autochtoon is), maar hij blijkt uit Egypte te komen en die doen niet mee dit WK. Gelukkig lijkt dit bij hem de pret niet te drukken en we praten nog wat verder over de wedstrijd Brazilië – Ivoorkust van gisteravond.

Het broodje is heel erg vullend. Toen ik binnen kwam trilde mijn handen van de honger, maar als ik nog behoorlijk wat broodje te gaan heb zit ik eigenlijk al vol. Ik forceer de laatste happen naar binnen, want het is erg lekker. Nog twee… nog één… Broodje op.

Conclusie: Smakelijk en vullend broodje, zeer vriendelijke eigenaar, nette zaak… Alleen niet erg goedkoop. Als ik een wat beter gevulde portemonnee heb kom ik hier zeker terug.

Ik loop naar de balie en ik reken af. De eigenaar vraagt me of het gesmaakt heeft. “Jazeker”, begin ik. Met een vlaag van inspiratie, en een gebrek aan stickers vraag ik de eigenaar of hij pen en papier heeft. “Ja hoor” zegt hij. Een notitieblok wordt meteen tevoorschijn getoverd, en een pen wordt ergens van achteren gehaald. Ik schrijf “www.kebabreporters.com” op en zeg: “Hier zou ik vanavond eens gaan kijken als ik u was.”

https://www.google.nl/maps/place/Korte+Jansstraat+12,+3512+GN+Utrecht/@52.0924077,5.121963,19z/data=!3m1!4b1!4m2!3m1!1s0x47c66f456951d719:0x63c2b96d46a6376e?hl=nl