KEBABREPORTERS

Een tijdje terug besloot meneertje Beton dat het een leuk idee was om mij mee te nemen voor een kebuitje. Goeikoop treinkaartje voor hem, studenten ov voor mij, en op naar de wilde woeste wereld der kebab. Want wat is immers een betere date voor twee reporters dan een minitour?
Deze dag deden wij steden met de A aan, Amersfoort, Apeldoorn, Arnhem. Voor Arnhem geen report aangezien wij alleen wilden weten hoe de Pasam nou in het eggie was (lekker). Voor Apeldoorn komt er nog een verhaal, ik schrijf op volgorde. Eerst Amersfoort dus.
Als je bij het stationsplein naar links gaat en een stukje doorloopt richting centrum ligt er aan de rechterkant van de weg de Pasha. Buiten staat al een vrolijk bord met wat ik vermoed een kebabber moet voorstellen en een ballonnetje. Wat feestelijk!

Meneer Beton, galant als hij is, laat mij de eerste zaak recenseren, dus met een lege maag en goede zin loop ik naar binnen. En dan is het me duidelijk; ik heb een nieuw patent. Ik heb het patent op de chique, nette zaken te pakken.
Stijlvolle, zwarte betegelde vloer, nette houten tafeltjes, een enkel Turks oog aan de muur en volle bak. Deze zaak grossiert in bordjes met deals en chique menu’s, waarbij ook hier weer de social media een rol speelt. Jammer dat het dan weer Hyves moet zijn, maar goed, ze hebben er in ieder geval aan gedacht.

Achter de balie staan twee mannen samen te werken. Ik weet niet meer exact wat ik af moest rekenen, maar ik weet nog dat het teveel was. €4 of zoiets.
Jan en ik lopen samen naar achteren en ik begin aan mijn oordeel. Standaard producten; goed, erg, erg, erg vers Turks brood met sesam. Jezus wat was dat brood lekker. Verder het welbekende konijnenvoer, geen spannende extra’s. Eiervlees wat prima klaargemaakt was. De flessen sambal en knoflooksaus werden bij het broodje geleverd en bevatten standaard sauzen.
Terwijl ik zit te eten maakt Jan nog snel een foto. Het heeft toch een zekere charme om met een andere reporter in een zaak te zitten; je weet allebei waar er naar gekeken dient te worden en wat er goed en fout is. Het daadwerkelijk verwoorden van dit geheel mag dan enige variatie hebben (graag zelfs), maar de keurende blik is hetzelfde. Gezien het feit dat we allebei stierven van de honger en ik de enige ben die een broodje bestelde (tot verbazing van de verkopers) deel ik het laatste beetje van mijn smakelijk product met mijn mede reporter, het idee is immers dat er later nog broodjes genoeg langs komen.

In ieder geval; in principe gewoon een standaard broodje kebab met killer brood waar je iets teveel voor betaald; maar dan zit je ook wel in een mooie tent te eten. Drie van de vijf schapen.

https://www.google.nl/maps/place/Pasha+D%C3%B6ner/@52.1533542,5.37858,17z/data=!3m1!4b1!4m2!3m1!1s0x47c6441df36974f1:0xaf05da7e73baa7c5?hl=nl