KEBABREPORTERS

Sinds circa 1890 wordt in ons land Koninginnedag gevierd. Vermoedelijk sinds de Middeleeuwen werd in destijds nog Perzië (nu Iran), kebab gemaakt. Het was een kwestie van tijd tot deze twee ontwikkelingen zich samen zouden voegen in mijn tot nu toe vrij beperkte aanwezigheid op deze aardkloot. Dit mocht uiteindelijk geschieden op 30 april 2012, op de Botermarkt te Haarlem.
Om dit historische evenement vooraf te gaan stond ik in het gezelschap van meneer Beton en enige anderen het kattengejank van eh, ja, iemand, te aanschouwen. Zelfs intens Googelen helpt mij niet om deze kroegtijger met een fetish voor het verkrachten van muziek en/of Anouk-nummers, mocht je deze in dezelfde categorie willen plaatsen, te identificeren. Het zij zo, ze was toch kut.
Naast ons stond een grand café kebab te verpatsen, maar noch meneer Beton, noch ik voelde de drang om zowel auraal als oraal gemarteld te worden. Gelukkig was een stukje terug ook een buitenkeukentje van de Kartal te vinden. Hoewel zij binnen ook in döner kebab handelen stond er buiten adana kebab op het menu. Afgaande op de geur die er van af kwam en de textuur en kleuren van het vlees, de groente en het brood besloten we er maar gewoon voor te gaan.
Voor het het feestdagafzettersbedrag van €5 kreeg je een broodje met alles. Ik heb diezelfde dag een stukje bling bemachtigd voor maar €0,50, maar à la, eten moet je toch.
Met zijn tweeën, ik vermoed vader en dochter, stond een duo de broodjes klaar te maken en af te rekenen terwijl een derde figuur (ik vermoed de vrouw/moeder) de ingrediënten op de tafel aanvulde. Tot mijn plezier werd het vlees net aangevuld in de klaarstaande wokachtige pan toen ik aan de beurt was. Op zakelijke wijze werd mij: “alles?” gevraagd, waarop ik op eveneens zakelijke wijze met “alles.” reageerde. Een kwart Turks brood werd gevuld met een drie, vier, stuks kebab, een klein tangetje sla, drie halve schijfjes komkommer, twee halve schijfjes tomaat en een klein tangetje ui. Vervolgens ging er een kleine hoeveelheid dikke donkerrode sambal en een flinke scheut knoflooksaus overheen.
De sambal was pittig, maar niet zo vurig als mijn haat voor de kroegtijger wiens stembanden maar niet leken te vermoeien. De knoflooksaus was romig en leek zelf gemaakt, maar was ook niet zo potent om het oranje geklede feestgedruis plat te ademen.
De groenten waren fris en knapperig, het vlees goed gekruid en zeer smakelijk. Het brood was vers Turks brood, wat het in mijn geval altijd goed doet. Later begreep ik ook van meneer Beton dat hij en zijn vader er, toen hij nog klein was, speciaal heen gingen voor het Turkse brood. Met wat ik in handen had kon ik me dat goed voorstellen.
Helaas kreeg ik het Delica-stilo uiteraard weer voor elkaar om een gedeelte van mijn voedsel aan de straatstenen te doneren (döneren?), maar dit lag, toegegeven, aan mijn eigen gehandicapt-aandoende motoriek. Qua hoeveelheid was het, de gevallen broeders ui mee gerekend, genoeg om ons de komende paar uur te voorzien.
In principe een prima broodje die €1,50 minder had mogen kosten. Ik moet toegeven dat mijn interesse wat betreft hun döner product (buiten de koninklijke verjaardagen om) wel gewekt is.
Na dit lekkere broodje verorbert te hebben besloten we onze oren ook wat rust te gunnen en verplaatsten we ons naar de Nieuwe Groenmarkt. Hier was Baskerville gelukkig vriendelijk genoeg om niet alleen een tof optreden neer te zetten, maar ook nog eens die prachtige sticker op hun draaitafel te laten zitten. Na flink wat dansjes gedaan te hebben en het glas (of eigenlijk blik) te heffen op onze majesteit en andere mooie dingen des levens zat de dag er weer op. Op naar het volgende feestje en het volgende broodje.

https://www.google.nl/maps/place/Botermarkt+24,+2011+XM+Haarlem/@52.3795079,4.6321651,17z/data=!3m1!4b1!4m2!3m1!1s0x47c5ef6ad16bca49:0x6605fd3a4dd9df16?hl=nl