KEBABREPORTERS

Bilnaad te Praha

Drie dagen sjokte ik reeds moederziel alleen door Praag, echter, geen kebabtoko in de verste verte om mijn eenzaamheid ietwat te doen verzachten. Mezelf afvragend waarom in godsnaam een stad van zulk kaliber geen fatsoenlijke kebab aan de man wilde brengen trakteerde ik mezelf ter heling van mijn hongerwonden een sappige dikke Tsjechische worst. Doelloos rondbanjeren maakt immers hongerig nietwaar?

Gemalen-vlees-in-darm-kauwend vroeg ik me af of het heersende katholieke regime of de overheersende groep agnosten misschien elke vorm van gastronomische Perzische  handelswaar wilde boycotten om zodoende de lokale traiteurs van ballen varkensvet met zuurkool te gerieven. Want laten we eerlijk zijn; met een geduchte concurrent als een broodje kebab raak je die gore knoedels aan de straatstenen natuurlijk niet kwijt.

Redetwistend over de plausibiliteit van deze theorieën kuierde ik verder wat rond over de Vaclavske Namesti ; de onbetwiste Praagse catwalk voor flanerende Pragenezen en aanverwant gepeupel. Terwijl ik met mijn mouw de laatste resten worst uit mijn mondhoeken en de worstsap van mijn kin veegde, draaide ik nietsvermoedend en zonder doel de Politickych Veznu in. Op zichzelf een nietszeggende zijstraat, ware het niet dat mijn aandacht werd getrokken door een in principe foeilelijke lichtbak aan de muur. Zonder bewust de neon boodschap op de lichtbak in acht te nemen hadden de kebabgenen het leesgedeelte in mijn voorste(?) hersenkwab reeds volledig onder controle. Voordat ik er erg in had namen mijn benen tijdelijk de regie over en beende resoluut richting de toko genaamd: Istanbul Kebab.

Een buitenkansje dacht ik, na al die dagen.

Binnen deed het me denken aan een heuse bazaar, een drukte van jewelste, families, vrienden en reizigers, gezellig keuvelend en luid kauwend, ongegeneerd weliswaar, rondom honderden broodjes kebab. Kilo’s vlees per uur moesten hier worden verslonden. Tientallen kilo’s.

Helemaal in mijn element door deze gewaarwording maakte ik subtiel mijn move aan de counter en bestelde zodoende vakkundig mijn broodje. De lucht van mijn zojuist verorberde worst negerend nam de beste kebabboer welwillend mijn bestelling op en binnen 1 minuut was ik de trotse eigenaar van mijn Praagse broodje Istanbul Kebab. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik in alle euforie ben vergeten hoeveel Kronen ik heb moeten neerleggen voor mijn warme aanwinst, maar ik geloof niet dat mijn portemonnee erg te lijden had.

Daar ik grote kluwen mensen schuw, besloot ik mijn broodje op straat aan een smaaktechnisch onderzoek te onderwerpen. Op het eerste gezicht leek mijn broodje ietwat karig belegd maar na de nodige happen spookte de wijsheid: don’t judge a book by it’s cover door mijn hoofd. Want wat schetste mijn verbazing; het op het oog niet al te royaal belegen stuk (vers) brood bleek toch ruim voldoende inhoud te hebben. Een naar mijn idee perfecte balans tussen vlees en knapperige sla en gelijksoortig konijnenvoer met een op de tong erg prettig voelende kledder saus die op zijn beurt lekker fris aandeed. Een met precisie uitgebalanceerde dosering sambal maakte deze sensatie compleet. Afgezien van de op 1 hand te tellen stukjes net-iets-te-taai-vlees een perfect broodje. Zelfs terwijl ik tijdens het kauwen een paar keer een kwartier eerder verslonden dikke klamme vette Tsjechische worst zat op te boeren. Voldaan slenterde ik verder, op zoek naar een goedkope halve liter om deze Praha Delight naar mijn spijsverteringkanaal te laten vergezellen.

Share on Facebook